| |
|
 |
|
moja łódka – czyli zwierzeń szaleńca c.d.
część 22
26.04.2010 |
Piotr Targowski | | Wyślij artykuł | Drukuj
|
|
Dotarłem do ważnego momentu, kiedy decyduje się ostateczny wygląd łódki. Kadłub jest w kolorze i to, moim zdaniem, na tyle, jeśli chodzi o farby na łódce. W końcu to łódka drewniana. Grzechem byłoby upodabniać ją do „tandetnych plastików”, malując pozostałe elementy łódki. Tak więc klamka zapadła – pokład, kokpit i pokładówka będą z naturalnego drewna. Jak to zrobić, skoro wszędzie króluje sklejka, w dodatku tania (czytaj: tandetna) i nosząca już ślady zawilgocenia? Z pokładem sprawa jest raczej oczywista, gdyż oprócz estetyki ważne jest jeszcze bezpieczeństwo. Jak nie będzie już można znieść upierdliwego majtka, to się go wysadzi na ląd, a nie trzeba będzie liczyć na to, że poślizgnie się na mokrym pokładzie i sam mnie opuści. Czyli na pokładzie będzie coś antypoślizgowego (może linoleum?). Po namyśle postanowiłem ten sam patent zastosować na dachu pokładówki i podłodze kokpitu. Nie dlatego, żebym zakładał jakieś skomplikowane manewry przy maszcie, wszystkie sznurki są sprowadzone do kokpitu. Myślę, że zwyczajnie nie było rozsądnej alternatywy. Malowanie dachu wykluczyłem, a jego powierzchnia to przecież ko(s)miczne sklejkowe puzzle z dolinami wygładzanymi beharcem. Trzeba to zdecydowanie zamaskować.
Pozostają pionowe ścianki pokładówki i kokpitu. I tu zdecydowałem się na eksperyment. Większość moich eksperymentów była zwykle nieudana, ale w końcu zawsze musi być pierwszy (udany) raz. Postanowiłem pokryć sklejkę mahoniowym fornirem, a następnie przykryć go transparentnym laminatem. Skąd ten głupi pomysł? Na łódce będzie kilka elementów wykończeniowych wykonanych z mahoniu. Co prawda na papierze nazywa się to Kossipo (cokolwiek to znaczy), ale dla mnie to mahoń i już. Uznałem więc, że mahoniowe ścianki będą się nieźle komponować. A po co transparentny laminat? Ponieważ dla zapewnienia szczelności cały pokład wraz z kokpitem i pokładówką będzie oblaminowany od burty do burty. Dopiero na to przyjdzie coś nieśliskiego. Ale dla pionowych ścianek laminat będzie ostatnią warstwą.
|
| |
|
|
| |
Z niezbadanych przyczyn uważałem przyklejenie forniru do sklejki za banalną operację. Moją oczywistą porażkę spowodowały następujące czynniki:
1. Wysuszony fornir jest cholernie kruchy i łamliwy; nie dało się wyciąć z niego formatek, żeby brzegi nie porozłaziły się na słojach.
2. Fornir jest już na wstępie lekko pofalowany, a każde najdrobniejsze wahanie wilgotności i temperatury pogłębia to pofalowanie; nie sposób było przykleić go tak, żeby nie odłaził na wybrzuszeniach tworząc zgrabne bąble.
Spróbowaliśmy innej metody: arkusz forniru oblaminowaliśmy z jednej strony pojedynczą warstwą maty. Gdy tylko żywica zaczęła żelować wycięliśmy z arkusza odpowiedni kształt (nic się już nie strzępiło) i przykleiliśmy na żywicę do sklejki. Taki nieutwardzony fornir był faktycznie elastyczny i wiotki. Niestety, metoda ta nie wyeliminowała pofalowania forniru i bąble pozostały. A już chciałem opatentować nasz genialny wynalazek!
Drugim pomysłem była okleina modyfikowana, podklejona fizeliną. Ponoć jest to genialny patent na oklejanie mebli. Jedyna wada to regularny układ słojów. Już chciałem wyrzucić mój piękny mahoniowy fornir na śmietnik i kupować nowy, ale spróbowaliśmy wcześniej trzeciej metody i przy niej zostaliśmy. Przyklejamy fornir bez docinania bezpośrednio na sklejkę, a docinanie krawędzi realizujemy po wyschnięciu kleju. Klej jest kontaktowy, bo w przeciwnym razie i tak pojawiałyby się bąble podczas utwardzania. Efekt jest zadowalający. Zobaczymy na ile transparentny okaże się laminat.
|
| |
|
|
|
|
|
